Vensterglas

dat je dan gewoon iets zegt
doodnormaal voor jou
en vol van vuur en enthousiasme

en dat je dan je woorden weer
als mussen tegen een raam
die dodelijke smak ziet maken

steeds maar weer dat onvermogen
om door dat raam te spreken
de kamer van de ander te betreden

de ander die je aankijkt en knikt. Meer niet
je bent een trilling in het vensterglas
je bent er wel, maar binnenkomen doe je niet

die klap zo vaak te moeten voelen
zo vaak gestopt te worden in je vlucht
dat houdt geen mus toch vol?

waarom blijf ik alsmaar tegen glas aan vliegen?
ik zie, in naïeve blindheid, steeds dat venster niet
en blijf hopen dat iemand misschien de ramen open heeft


8-7-2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.