één moment

 de vrije wil zat in zijn cel
 geketend aan de muur
 stalen banden
 omklemden zijn polsen
 
 buiten floot de merel
 terwijl de zon iets uit verband
 tralies schaduwde
 op de vloer
 
 Moet en Magniet
 cipierden waakzaam
 voor de zware houten deur
 zo was hen opgedragen
 
 “Waarom staan we hier?”,
 vroeg Moet
 “Moet!”, zei Magniet
 
 “Kunnen we niet weg?”,
 vroeg Magniet
 “Magniet!” zei Moet
 
 ze keken naar elkaar 
 en naar de deur
 heel even
 stopte de merel met fluiten
 
 was de gang verlaten
 toen hij zijn lied hervatte
 knipoogde de zon
 naar de losse ketens op de vloer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.