Veinzen

in de la met oude woorden
lag er een die daar gemaskerd lag
hij lag brutaalweg bovenop

Veinzen

voorzichtig tilde ik hem op
hij kreunde zacht en zuchtte
ik vroeg meelevend wat er was

Veinzen

hij zei dat hij amechtig was
en zeker niet succesvol was
ik had van hem niet veel te duchten

Veinzen

ik was er bijna volop ingetrapt
ik zag hem rimpelen van ’t denken
maar voelde dat het geen peinzen was

Veinzen

het was een zoeken wat ik in hem zag
naar woorden waarmee hij mij kon sturen
ik nam behoedzaam hem zijn masker af

Veinzen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.