momentum immobile

 we kunnen niet in glazen bollen zien
 hoe ons leven zal verlopen
 daar is het leven veel te grillig voor
 staan teveel keuzes open
 
 we kunnen van ons leven niet verwachten
 dat het rechtuit zal gaan
 er zijn simpelweg teveel toevalligheden
 die vorm geven aan het bestaan
 
 we kunnen echter wel de schoonheid zien
 hoe bochten juist ons pad verrijken
 door vaker stil te staan bij dat was is
 en daar dan heel goed naar te kijken

©FuroreHugo
Dinsdagthema: Verzoekvers
___________________________________
Wil je weten hoe een dichter tegen jouw wereld aankijkt? Dien een verzoek in!
Iedere dinsdag in 2021 schrijf ik een vers op verzoek.
52 weken lang. Je kunt in het reactieveld hieronder een verzoek indienen.
Ik spaar ze op en trek er wekelijks één uit. Wie weet die van jou.
Vandaag:

Op verzoek van: mezelf.
Afgelopen zondag schreef ik bij een foto van Marcel Kolenbrander (www.marcelkolenbrander.nl) een gedicht. Ik had eerst nog een ander geschreven bij dezelfde foto. Ik wil jullie het gedicht niet onthouden.

ooit

 voor ik afdaalde naar aarde
 tikte Gabriël mij zachtjes aan
 of ik even met hem mee wou gaan
 daar hij een groot geheim bewaarde
 
 hij zei: de reis van kindzijn naar bejaarde
 zal niet voor iedereen hetzelfde gaan
 sommigen komen vol wrok en hebzucht aan
 waarna hij even naar de aarde staarde
 
 het geheim is, sprak hij, moet je weten
 eenieder krijgt zijn portie liefde mee
 dat wordt persoonlijk afgemeten
 
 maar sommigen zijn dat al snel vergeten
 die doen er veel te weinig mee
 ooit laat jij ze dat in sonnetvorm weten 

Tekst: ©FuroreHugo


Iedere dag een vers.
Gevangen in verdichte taal: een gedachte, een beleving, een observatie die me deze dag aantikte.

Ik vind het erg leuk als je me volgt en zo af en toe een reactie geeft.
Vul je e-mailadres in of gebruik de ‘volg-knop’ en je ontvangt iedere dag een dagvers dagvers.


Ik sta overigens ook open voor verzoekversjes. Draag gerust een onderwerp aan ;-).

Het klein menselijk leed in de straten

De avondklok...
Ik heb er maar een liedje op herschreven.
(Naar: Het kleine café aan de haven van Pierre Kartner)

De avondklok tikt over straten en pleinen
Het zwarte gat valt in de stad
En mensen die stil In hun huizen wegkwijnen
Zij hebben het nou wel gehad
De neonreclame tikt zinloos op ramen
Het motregent somber op straat
De stad is gestorven, er klinkt geen muziek
En geen deur meer die nog open gaat.

Refr.
Daar in dat klein menselijk leed in de straten
Daar is geen mens meer gelukkig of blij
Daar in dat klein menselijk leed in de straten
Daar telt je zelf of vrije wil niet meer mee

De toog ziet geen kopers, er zijn ook geen lopers
De klokt hangt heel groot aan de muur
De trekkast die staat maar te staan naast de jukebox
’t Is stil op dit nachtelijk uur
Elk mens, rijk of arm, als een kip op een farm
Ogehokt en kan nergens meer heen
Zelfs Facebook of Zoom en ook Instagram helpt niet
Want iedereen voelt zich alleen.

Refr.
Daar in dat klein menselijk leed in de straten
Daar is geen mens meer gelukkig of blij
Daar in dat klein menselijk leed in de straten
Daar telt je zelf of vrije wil niet meer mee.

De wereldproblemen die lijken nu even niet zo belangrijk dit moment
Want ieder zijn sores die schuift nu naar voren omdat hen het lijflijk beklemd
De enige die zij nog aan kunnen kijken dat zal slechts hun spiegelbeeld zijn
De mensen die zijn ongelukkig gewoon, ja de mensen die leven in pijn.

Refr. (2x)
Daar in dat klein menselijk leed in de straten
Daar is geen mens meer gelukkig of blij
Daar in dat klein menselijk leed in de straten
Daar telt je zelf of vrije wil niet meer mee

©FuroreHugo

weifeling

 dit eerste
stilgezette ogenblik
jouw lippen 
aanraakbaar 
bij de mijne
heb ik
kristalhelder
voor de geest
en houd ik vast

tot in de eeuwigheid

steeds
als jij
mijn hart 
opnieuw doet smelten
weet ik 
dat dit moment
er ooit
zo breekbaar
heel even  
is geweest

©FuroreHugo
Schrijft iedere avond een vers. Dus vers.
Foto: ©Marcel Kolenbrander (www.marcelkolenbrander.nl)
_____________________________________
Zondagvers: Beelden spreken.

Iedere zondag stuurt topfotograaf Marcel Kolenbrander mij een foto toe.
Hij laat zijn beelden spreken en ik luister. Dat wat mij verteld wordt vang ik in een vers.
52 weken lang. Iedere andere weekdag staat in het teken van een ander thema. 
Ik vind het fijn als je reageert.



			

signaaltaal

 kon ik nog maar je ogen zien
 op het moment dat je me vastpakte
 voor het eerst na mijn geboorte
 tederheid?
 ontroering?
 verdriet?
 
 kon ik nog maar je mondhoeken zien
 toen je voor het eerst
 in mijn wiegje keek
 gespannen?
 ontspannen?
 glimlachend?
 
 kon ik nog maar horen wat je zei
 die eerste woorden die je sprak
 toen ik daar pas ontloken lag
 liefdevol?
 teder?
 ontroerd?
 
 het moet voor mij zoveel betekend hebben 
 maar ik heb het niet meer voor me
 toch diep in mij doet het dat nog steeds
 zichtbaar
 onhoorbaar
 voelbaar
 ©FuroreHugo
 (Schrijft iedere avond een vers. Dus vers)
  ________________________________________
 Zaterdagvers: Het pad van mijn vader
 Ik ben niet mijn vader. En toch voel sterk hoe al zijn genen mij doen leven.
 Dat puzzelt én benauwt mij. Want wie ben ík dan? En wie was hij eigenlijk?
 Iedere zaterdag in 2021 schrijf ik een vers waarin ik dit onderzoek.
 52 weken lang. Iedere andere weekdag staat in het teken van een ander thema.
Ik vind het fijn als je me volgt en af en toe eens reageert.