verhuisbericht

Beste volger,

De dagelijkse verzen zijn verhuisd naar een andere plek:
https://www.werkplaatsvandeverbeelding.nl/category/dagvers-2021/

Ik ben echt heel blij dat je me volgt. Blijf dat doen!
Je verwacht hier natuurlijk ook vandaag een dagvers van FuroreHugo.
Vreest niet. Hij schrijft dagelijks voort .

Ook daar kun je je weer aanmelden om dagelijks een vers in je mailbox te  krijgen. Dat doe je dan door je aldaar (op die nieuwe plek dus) heel even rechts bovenin de zijkolom opnieuw via je e-mail aan te melden. Zo gepiept.
En ja, je privacy is er gegarandeerd. Ik doe niks geks met je gegevens.

Zie ik je daar? Alle voorgaande gedichten van dit blog staan daar inmiddels ook.  Alleen jij ontbreekt er nog.

Tot straks!

FuroreHugo

(En dit bericht komt nog een paar dagen in je mailbox. Om de overgang voor iedereen duidelijk te maken :-).)

verhuizing

Beste volger,

Ik ben echt heel blij dat je me volgt. Blijf dat doen!
Je verwacht hier natuurlijk ook vandaag een dagvers van FuroreHugo.

Vreest niet. Hij schrijft dagelijks voort .

Alleen zijn dagelijkse verzen zijn verhuisd naar een andere plek:
https://www.werkplaatsvandeverbeelding.nl/category/dagvers-2021/
Dat is de site van Dichter Bij de Zaak, wat weer onderdeel is van FURORE, werkplaats van de verbeelding, het bedrijf van FuroreHugo.
Zo komt alles wat beter bij elkaar.

Ook daar kun je je weer aanmelden om dagelijks een vers in je mailbox te  krijgen. Dat doe je dan door je aldaar (op die nieuwe plek dus) heel even rechts bovenin de zijkolom opnieuw via je e-mail aan te melden. Zo gepiept. (Je krijgt wel even een foutmelding nog, daar wordt aan gewerkt 🙂 ) Meld je maar wel aan.
En ja, je privacy is er gegarandeerd. Ik doe niks geks met je gegevens.

Zie ik je daar? Alle voorgaande gedichten van dit blog staan daar inmiddels ook.  Alleen jij ontbreekt er nog.

Tot straks!

FuroreHugo

(En dit bericht komt nog een paar dagen in je mailbox. Om de overgang voor iedereen duidelijk te maken :-).)

Het klein menselijk leed in de straten

De avondklok...
Ik heb er maar een liedje op herschreven.
(Naar: Het kleine café aan de haven van Pierre Kartner)

De avondklok tikt over straten en pleinen
Het zwarte gat valt in de stad
En mensen die stil In hun huizen wegkwijnen
Zij hebben het nou wel gehad
De neonreclame tikt zinloos op ramen
Het motregent somber op straat
De stad is gestorven, er klinkt geen muziek
En geen deur meer die nog open gaat.

Refr.
Daar in dat klein menselijk leed in de straten
Daar is geen mens meer gelukkig of blij
Daar in dat klein menselijk leed in de straten
Daar telt je zelf of vrije wil niet meer mee

De toog ziet geen kopers, er zijn ook geen lopers
De klokt hangt heel groot aan de muur
De trekkast die staat maar te staan naast de jukebox
’t Is stil op dit nachtelijk uur
Elk mens, rijk of arm, als een kip op een farm
Ogehokt en kan nergens meer heen
Zelfs Facebook of Zoom en ook Instagram helpt niet
Want iedereen voelt zich alleen.

Refr.
Daar in dat klein menselijk leed in de straten
Daar is geen mens meer gelukkig of blij
Daar in dat klein menselijk leed in de straten
Daar telt je zelf of vrije wil niet meer mee.

De wereldproblemen die lijken nu even niet zo belangrijk dit moment
Want ieder zijn sores die schuift nu naar voren omdat hen het lijflijk beklemd
De enige die zij nog aan kunnen kijken dat zal slechts hun spiegelbeeld zijn
De mensen die zijn ongelukkig gewoon, ja de mensen die leven in pijn.

Refr. (2x)
Daar in dat klein menselijk leed in de straten
Daar is geen mens meer gelukkig of blij
Daar in dat klein menselijk leed in de straten
Daar telt je zelf of vrije wil niet meer mee

©FuroreHugo

Zeemanslied

Jacobus wou zo graag naar zee
Pa die wou er niet van horen
Maar ondanks dat ging hij toch mee
Een zeeman was geboren
Hij schrobde hier, hij schrobde daar
Hij schrobde alle boorden
En midden op de oceaan
Dacht hij aan vaders woorden:

refr.
De wereld bezeilen
Dat wordt al gauw dweilen
Een briesje is snel een orkaan
Niet meer te temmen
Dan moet je gaan zwemmen
Wanneer er je schip zal vergaan
Maar een zeeman die stelt zich niet aan

Ja midden op de grote zee
Toen kwam pas de ellende
En wat of Jacob ook maar dee
Steeds groter werd de bende
De mast brak af, het schip liep vol
En zakte in de golven
Het zal een ieder duidelijk zijn
’t Werd zo voorgoed bedolven

refr.
De wereld bezeilen
Dat wordt al gauw dweilen
Een briesje is snel een orkaan
Niet meer te temmen
Dan moet je gaan zwemmen
Wanneer er je schip zal vergaan
Maar een zeeman die stelt zich niet aan

Na vele dagen aangespoeld
De hoop haast opgegeven
Een rumvat als een reddingsboei
Daardoor bleef hij in leven
want na een litertje of vijf
Voer hij wel veertien knopen
Maar bij de uitroep “Land in zicht”
Heeft hij zich dood gezopen

refr.
De wereld bezeilen
Dat wordt al gauw dweilen
Een briesje is snel een orkaan
Niet meer te temmen
Dan moet je gaan zwemmen
Wanneer er je schip zal vergaan
Maar een zeeman die stelt zich niet aan


(Dit lied vond ik ergens tussen de archieven. Ik schreef het in 1987 of zo. Tijdens een workshop ‘Zeemansliedjes schrijven’ op Ramschip ‘Buffel’ in Rotterdam. Als onderdeel van mijn MBO-opleiding tot activiteitenbegeleider (🙂.) We hebben hem ook nog op muziek gezet herinner ik me. En zowaar het refrein-melodietje meandert nog door mijn hoofd!)