weg

terwijl wij samen het pad van
onze relatie bewandelden
heb ik aandachtig
om me heen gekeken

zo zag ik hoe wij
hemelhoog begonnen
op wolken liepen we
en dansten roze op het wit

terwijl de tijd passeerde
de wolken samenpakten
kwamen wij uiteindelijk
onze eerste bergen tegen

moeiteloos omzeilden we
lachend nog die ruige rotsen
maar uiteindelijk zetten
ook wij de voet op aarde

we liepen hand in hand op hoge toppen
de vergezichten waren prachtig
veelbelovend. Tot daar de diepte gaapte
en wij ons eerste dal ontmoetten

we vielen samen naar beneden
beschuldigden elkaar van deze val
wisten elkaar niet vast te houden
terwijl wij ons overal bezeerden

na de val stonden we op
lachten wat onhandig. Kusten elkaar
zagen hoe de bomen nog steeds
hoog de hemel in groeiden

we zochten tussen kreupelhout
en groene alpenweiden
de weg weer terug naar boven
trotseerden buien en zelfs stormen

het landschap om ons heen
was ruiger nu, kende opeens gevaren
maar we klommen terug omhoog
op zoek weer naar de wolken

die wij niet meer konden bereiken
omdat we wisten hoe de aarde voelde
hoe diep het dal kon zijn en pijnlijk
in eenzaamheid de val

we hebben dit landschap niet
weten te bedwingen samen
jij ging jouw berg, ik de mijne
waar ook dalen zijn om te trotseren

Dagvers: Iedere dag een vers naar aanleiding van het boekje “Elke dag een tekening” waarin ik dagelijks word uitgedaagd een tekenopdracht uit te voeren. Laat ik nou tekenen met woorden!
De opdracht van vandaag:

Teken een landschap vlakbij je in de buurt.

Je kunt me volgen door je mailadres in te vullen in de linkerkolom van deze pagina en op de de ‘volg’ -link te klikken.

ringgevecht

mijn lichaam doet zijn eigen ding
vervormt, puilt uit, blubbert zich
inmiddels door het dagelijkse
mijn brein dat kijkt meewarig toe

“Had je maar” en “Zei het toch”
weerklinkt als hol gemekker in mijn schedel
mijn lichaam zucht en weet het
maar ja verleiding he?

de slappe pogingen om te trainen
struikelen in obstakels als blessureleed
of agendatechnische verschuilingen
mijn lijf wil er duidelijk niet aan

“Eigen schuld” en “Dan niet mauwen!”
rolt het door mijn schedel heen
mijn lichaam laat de schouders zakken
en stopt er nog wat chocolade in

toch krijgt het telkens weer dat besef
“Zeg”, vraagt het, “Wie stuurt hier eigenlijk mijn lichaam aan?”
mijn brein kijkt dan schichtig om zich heen
“Ja als we zo beginnen dan…”

zo ruziën mijn brein en lijf al jaren
zich langs kilo’s chocolade trainingsschema’s heen
gebeurt er niks en dij ik uit
ik zit erbij en kijk er met een biertje naar

Dagvers: Iedere dag een vers naar aanleiding van het boekje “Elke dag een tekening” waarin ik dagelijks word uitgedaagd een tekenopdracht uit te voeren. Laat ik nou tekenen met woorden!
De opdracht van vandaag:

Teken de laatste work-out die je hebt gedaan.

Je kunt me volgen door je mailadres in te vullen in de linkerkolom van deze pagina en op de de ‘volg’ -link te klikken.