knap

vandaag loop ik de hele dag al
met mijn verdriet te sjouwen
het is als een ballon 
die vol met water zit
het gaat steeds alle kanten op
zonder grip te kunnen krijgen
echt stevig vastgrijpen
durf ik het niet
uit angst 
dat het zal knappen
waar laat je zo’n ballon
als je je eenzaam voelt
er niemand bij je is 
die zegt
kom maar even
ik help je wel met dragen

voor de alleenwoner

als eenzaamheid je schrijnend pakt
de moed je tergend in de schoenen zakt
je hebt geen kat, geen hond om toe te spreken
je ziet je bestaan in kleine stukjes breken

wanneer er niemand komen kan om je te strelen
die de pijn van je alleenzijn voor eventjes kan helen
probeer dan eens die pijn, die wond niet te bevechten
probeer het eens, acceptatie is een vorm van hechten

Gekozen versvorm:

Twee kwatrijnen
Ik wil de komende dagen proberen om wat puntiger te worden in mijn versjes en leg mezelf de beperking op van twee keer 4 regels (2 keer een kwatrijn).
(haha, ik merk hier boven al dat ik stiekem de regels dan maar verleng… dat dichtersbrein van mij laat zich niet zomaar vangen…;-) )