beeldhouwers zijn we

  we gutsen
  en we schaven
  we beitelen
  en schuren
  we kerven
  en we snijden
  onze ego’s
  overeind
    
  we boenen
  en we wrijven
  we slijpen
  en we poetsen
  we polijsten
  steeds die ego’s
  maar weer
  glimmend
  
  maar we zijn
  toch diamanten
  die ongeslepen
  al zo zuiver
  het licht in ons 
  doen stralen? 
 
  kunnen wij
  zonder onze ego’s
  die schittering
  niet aan?

©FuroreHugo
Schrijft iedere avond een vers. Dus vers.
________________________
Donderdagvers: vrije ruimte
Taal wil haar ding doen. Wat gebeurt er als ik het de vrije ruimte geef?
Iedere donderdag in 2021 laat ik mijn taal los en kijk ik wat ze doet.
52 weken lang. Alle andere dagen van de week heb ik een ander thema.

facetogen

 we stonden stil vandaag
 bij wat we zagen
 een man of twaalf
 een foto was het
 waar we naar keken
 
 we waren een insect
 met meer dan twintig ogen
 en al die ogen zagen
 iets wat anderen
 heel anders zagen
 
 we spraken met elkaar
 keken door elkanders ogen
 en zagen hoe het beeld
 voor onze ogen rijker werd
 en meer compleet
 
 wat zou de wereld mooier zijn
 als we allemaal insecten waren
 een dagje zou voldoende zijn
 door de ogen van die anderen
 die jij normaal niet ziet

©FuroreHugo
Schrijft iedere avond een vers. Dus vers
________________________________________
Woensdagvers: Observaties
Schrijven is kijken: Om je heen kijken en naar binnen kijken.
Als je dat om en om doet, kan dat een beeld geven van hoe je je verhoudt tot de wereld.
Iedere woensdag in 2021 schrijf en deel ik je zo’n observatie.
52 weken lang. Alle andere dagen van de week heb ik een ander thema.
Ik vind het leuk als je me volgt en reageert.

beeld

het lukt me niet de schijn op te houden
de mensen lezen mij zoals ik ben met
al mijn hoogte- en mijn dieptepunten
niets anders dan ik mijzelf ook ken
 
ik doe dit al mijn hele leven
verspreidde steeds een eerlijk beeld och
had ik toen maar mooiere plaatjes kunnen delen
wat had me dat veel pesterij gescheeld
maar mijn wezen in onwaarheid hullen
deed mij innerlijk nog veel meer pijn en
liever verdroeg ik ongemak in het sociale
dan voor mezelf niet mezelf kunnen zijn
 
ook nu wil ik dat spel niet spelen
van ‘och kijk mij’ en ‘ja hoor, het gaat goed’ als
in mij hele andere krachten leven
dat heet geen zwakte, dat heet moed

Knappe man

de lenzen in de camera
die op mijn nek is vastgegroeid
leggen zoveel beelden vast
schijnbaar onvermoeid

de data gaat naar het geheugen
en is direct gearchiveerd
als ik weer een plaatje nodig heb
gaat dat maar zelden echt verkeerd

toch weet ik van de meeste beelden niet
dat ik ze überhaupt ooit heb gemaakt
welk een archivaris woont er in mijn schedel
dat er bijna nooit iets kwijt geraakt

ik zelf ben dat niet, dat weet ik zeker
het moet echt iemand anders zijn
want zelf ben ik continu bezig met
het grote “waar is toch mijn …?” -festijn

ik wil van mijn archiefman leren
hoe hij dat archiveren doet
zodat ik sneller weet terug te vinden
dat wat ik weer hebben moet

Dagvers: Iedere dag een vers naar aanleiding van het boekje “Elke dag een tekening” waarin ik dagelijks word uitgedaagd een tekenopdracht uit te voeren. Laat ik nou tekenen met woorden!
De opdracht van vandaag:

Teken de laatste foto die je hebt genomen

Je kunt me volgen door je mailadres in te vullen in de linkerkolom van deze pagina en op de de ‘volg’ -link te klikken.