vangst

de dichter
vangt gedachten
met zijn pen
zijn visgerei
hij gooit
een lijntje uit
en wacht

en wacht
tot een beet
dan haalt hij
woorden binnen
glibberend
kronkelend soms
tegenstribbelend

tegenstribbelend
geven ze zich over
aan de kunst
langzaam stervend 
op het droge
tussen de lijnen
op zijn papier

op zijn papier
ligt daar 
zijn vangst
gestorven woorden
die zijn gedachten
zijn gevoelens
tot leven brengen

tot leven brengen

leesoefening

wat hij ook schreef
was maar een fractie
van wat hij allemaal
niet heeft opgeschreven

zo schreef hij niet 
het volgende couplet
“ 



                                         .”
en ook dit
“



                                                 .”
heeft hij nooit op papier gezet

leest het!
probeer het even, écht 
je zult er een essentie
in beleven

smeekbede van een dichter

en als ik dan gestorven ben
welke woorden blijven dan nog in mij achter
er zitten er nog zoveel in
die ik bij leven niet geschreven kreeg
ik smeek je 
grijp me bij mijn koude enkels
keer me om
schud mijn kadaver leeg
schraap zelfs de laatste letters uit mijn strot
en puzzel uit die grote berg
de zinnen die ik nog te zeggen had
waartoe ik jammerlijk de kans niet kreeg