niet de schoonheidsprijs (2)

wat liet ik toch een sporen achter
op het pad van mijn bestaan
ik had nog zo gehoopt om onbevlekt
mijn einde tegemoet te gaan

maar ik was de weg al aan ’t vervuilen
toen ik mamma de stomste mamma vond
of toen ik dat rupsje dat ik had gevonden
met een touwtje aan die tak vastbond

mijn klasgenootjes die ik heb geslagen
al die dingen die ik als puber heb gejat
of dat ik mijn ogen weigerde te sluiten
terwijl mijn vader het onze vader bad

die vele keren dat ik heb gelogen
omdat de waarheid mij te lastig was
ik mijn stoel niet aan die oudere wilde geven
en net deed of ik een boekje las 

‘k heb al de dagen die ik leefde
wel iets gedaan dat vlekken achterliet
ik zal met vlekken moeten leren leven
want een vlekkeloos bestaan dat is er niet

Dagvers: Iedere dag een vers naar aanleiding van het boekje “Elke dag een tekening” waarin ik dagelijks word uitgedaagd een tekenopdracht uit te voeren. Laat ik nou tekenen met woorden!
De opdracht van vandaag:

Teken iets wat je nog moet schoonmaken

Je kunt me volgen door je mailadres in te vullen in de linkerkolom van deze pagina en op de de ‘volg’ -link te klikken.

Koelkastvers#40

Koelkastvers#40


Koelkastvers
Naast mijn koelkast staat een bakje met een bonte verzameling magneetwoordjes waarmee je eindeloos kunt variëren. De tijd die ik  sta te verdoen tot de eieren koken, of tot de oven warm is vul ik door te grabbelen in dat bakje. De woorden dwingen. Het worden steeds een soort Loesje-achtige teksten. En soms heb ik gasten in mijn keuken. Die maken dan een gastvers.

Koelkastvers#38

Koelkastvers#38


Koelkastvers
Naast mijn koelkast staat een bakje met een bonte verzameling magneetwoordjes waarmee je eindeloos kunt variëren. De tijd die ik  sta te verdoen tot de eieren koken, of tot de oven warm is vul ik door te grabbelen in dat bakje. De woorden dwingen. Het worden steeds een soort Loesje-achtige teksten. En soms heb ik gasten in mijn keuken. Die maken dan een gastvers.

Koelkastvers #12

Koelkastvers#12


Koelkastvers
Naast mijn koelkast staat een bakje met een bonte verzameling magneetwoordjes waarmee je eindeloos kunt variëren. De tijd die ik  sta te verdoen tot de eieren koken, of tot de oven warm is vul ik door te grabbelen in dat bakje. De woorden dwingen. Het worden steeds een soort Loesje-achtige teksten. En soms heb ik gasten in mijn keuken. Die maken dan een gastvers.