ooit

 voor ik afdaalde naar aarde
 tikte Gabriël mij zachtjes aan
 of ik even met hem mee wou gaan
 daar hij een groot geheim bewaarde
 
 hij zei: de reis van kindzijn naar bejaarde
 zal niet voor iedereen hetzelfde gaan
 sommigen komen vol wrok en hebzucht aan
 waarna hij even naar de aarde staarde
 
 het geheim is, sprak hij, moet je weten
 eenieder krijgt zijn portie liefde mee
 dat wordt persoonlijk afgemeten
 
 maar sommigen zijn dat al snel vergeten
 die doen er veel te weinig mee
 ooit laat jij ze dat in sonnetvorm weten 

vingers

 de groene vingers
 van mijn vader 
 
  - zijn liefde
 voor zijn tuintjes
 en de bloempracht
 in zijn kerk-
 
 hij nam ze mee
 ik heb ze niet 
 geërfd
 
 mocht ik toch ooit
 in een hemel
 door de Hof 
 van Eden lopen
 dan weet ik
 vrijwel zeker
 hij is hier ook
 dit is zijn werk
 

©FuroreHugo
(Schrijft iedere avond een vers. Dus vers)  
________________________________________
Zaterdagvers: Het pad van mijn vader
Ik ben niet mijn vader. En toch voel sterk hoe al zijn genen mij doen leven.
Dat puzzelt én benauwt mij. Want wie ben ík dan? En wie was hij eigenlijk?
Iedere zaterdag in 2021 schrijf ik een vers waarin ik dit onderzoek.
52 weken lang. Iedere andere weekdag staat in het teken van een ander thema.
Ik vind het fijn als je me volgt en af en toe eens reageert.

verleiding

 en sinds de slang
kronkelend over de tap
tot Eva sprak: hier
drink op dat bier
’t is Mexicaans
en bied het ook
aan Adam aan
sloten de deuren van café
‘'t Hemels Paradijs’ terstond
en lopen we nu allemaal
met dat verdomde vijgenblad
voor onze mond

©FuroreHugo
Schrijft iedere avond een vers. Dus vers.
________________________
Donderdagvers: vrije ruimte
Taal wil haar ding doen. Wat gebeurt er als ik het de vrije ruimte geef?
Iedere donderdag in 2021 laat ik mijn taal los en kijk ik wat ze doet.
52 weken lang. Alle andere dagen van de week heb ik een ander thema.

tussenstand

ik stond laatst aan de hemelpoort
om onverwachts eens aan te bellen
ik dacht dat Petrus toe zou snellen
als hij mijn schellen had gehoord

ik wilde God voorstellen
of ik in dit hemels oord
even met hem ongestoord
mijn evaluatie kon versnellen

te weten waar aan toe zijn
in de tijd die mij nog rest
dat lijkt mij toch wel heel erg fijn

zijn mijn kaders groot of klein
heb ik het oordeel al verpest?
maar God bleek weer niet thuis te zijn

het zit me hoog

veel oude mensen dragen
oudemensenkleren
de broeken grijs
te wijd
te hoog

jurken synthetisch
vol met bloemen
en de ceintuur
houdt het
omhoog

is het een style
verlies aan smaak
wordt men gedwongen
of ligt mijn lat
gewoon te hoog?

hoe dan ook
mocht ik dit gaan dragen
geef mij dan een spuitje
dat Petrus aan de poort kan zeggen
jouw kleding bracht je hemelhoog