leespijn

natuurlijk, ik lees graag verhalen
en kan verdwijnen in een boek
maar beginnen valt me altijd moeilijk
want ik ga bij vreemden op bezoek

dan moet ik eerst mijn plek weer vinden
bij mensen die ik nog niet ken
waar ik niet goed in kan schatten
of ik wel veilig bij ze ben

en ik weet ook al waar het eindigt
door mee te gaan in hun verhalen
raak ik meer en meer aan ze gehecht   
en moet ik altijd weer die tol betalen

want bij het dichtslaan aan het einde
is er die diepe rouw en treurigheid
doordat ik zo van ze ging houden
raak ik daar steeds mijn geliefden kwijt

in liefde

hij had de liefde geplant
ooit in een ver verleden
hij gaf het licht en water
en alles wat het nodig had
 
het ontkiemde,
groeide voortvarend uit 
kwam vol tot bloei
er rijpten zaadjes in het hart

hij gaf het haar
ze nam het aan
stralend renden ze
door bebloemde velden
 
en toen ze doorrende 
terwijl hij bleef staan
zijn liefde meenam
keek hij haar dankbaar na

zusje

ik heb mijn zusje nooit gekend
maar vandaag zag ik haar schommelen
bij dat huisje in de polder
haar handjes stevig om de touwen

haar blonde haartjes in de wind
het houten plankje waar ze 
in haar witte zomerjurkje op zat
een vrij en onbevangen kind

ik heb mijn zusje nooit gekend
ik moet het hebben van wat foto’s
maar op die schommel bij dat huisje
kon ik toch zielsveel van haar houden