tweesprong

mijn ziel weifelt weer
op de tweesprong
bij de wegwijzer

het hout, verweerd,
wijst onbewogen
twee kanten aan

welke kant ook
ik straks nemen zal
't voelt altijd wel verkeerd

naar links naar Jou
loopt verder weg
bij Mij vandaan

het andere, naar Mij,
dat pad dat laat me
juist van Jou weggaan

de tussenweg
die ken ik niet
staat ook niet aangegeven

‘k heb het vaak al geprobeerd
kwam steeds weer bij die tweesprong uit
hij is er al mijn hele leven

van ruilen…

zou je ooit met iemand willen ruilen
‘laat mij maar Henk zijn, of Margriet’
kijk eens met die gedachte naar een ander
je zult ontdekken, écht ruilen wil je niet

natuurlijk, je wilt misschien hun spullen hebben
hun kleding, levensstandaard of hun baan
maar echt hun brein en lijf te krijgen
daar wil je zeker weten toch niet aan

je bent jezelf met al je rijkdom en je makke
en natuurlijk zit niet altijd alles mee
maar weet dat als het echt op ruilen aankomt
dan ben je diep van binnen met jezelf tevree