gevoelig kerstfeest

ik ben met kerst in ’t bos gaan lopen
ik was alleen met mijn verdriet
ik hoopte hem daar kwijt te raken
maar dat lukte me dus niet

nou… ik ben ‘m even uit het oog verloren
maar toen liep eenzaamheid opeens bij mij
dat vond verdriet maar jaloersmakend
en kwam er dus weer heel snel bij

zo liepen wij plots met zijn drieën
ik probeerde stiekem te versnellen
misschien hielden ze mij niet bij
toen wanhoop ons kwam vergezellen

we zijn gevieren toen maar omgekeerd
en gezamenlijk naar mijn huis gegaan
en bijna bij mijn voordeur aangekomen
sloot frustratie zich nog bij ons aan

nou kom maar binnen zei ik vormelijk
men zocht een plekje aan mijn dis
vijf man, dat is best druk aan tafel
en ja hoor… daar kwam ergernis

ik ging dus maar wat eten maken
met wat ik in de koelkast had
op zoveel had ik niet gerekend
en daar stond boosheid op het pad

toen hij ook plaatsnam aan mijn tafel
zich tussen de anderen had geperst
kwam schaamte ook nog even binnen
vanwege een veel te drukke kerst

toen miserabel zich kwam melden
en de anderen zeiden schuif maar aan
heb ik de boel de boel gelaten
en ben heel vroeg naar bed gegaan

Opgeruimd

 De kerst wordt overal weer bij elkaar geveegd
 Het feestgedruis verdwijnt voorzichtig in de doos
 Het is voor dit jaar weer genoeg geweest
 Ook nu blijkt kunstlicht niet echt eindeloos
 
 De ballen en de slingers feesten donker verder
 op zolders, in kelders, achter dakbeschot
 de ezel, wijzen, schapen en de herders
 wikkelen zich in kranten met de zoon van God
 
 de boom krijgt nu al helemaal geen water meer
 ze trekt haar stervensstuipen op de koude straat
 engelen strijken vleugels op hun flanken neer
 de wind voelt koud, de avonden zijn desolaat
 
 seizoenen brengen straks hun licht en warmte
 de zware kerklok maakt plaats voor vogelgefluit 
 natuur die viert zichzelf, da’s het charmante
 tot eind december, dan pakken wij weer uit