beeld

het lukt me niet de schijn op te houden
de mensen lezen mij zoals ik ben met
al mijn hoogte- en mijn dieptepunten
niets anders dan ik mijzelf ook ken
 
ik doe dit al mijn hele leven
verspreidde steeds een eerlijk beeld och
had ik toen maar mooiere plaatjes kunnen delen
wat had me dat veel pesterij gescheeld
maar mijn wezen in onwaarheid hullen
deed mij innerlijk nog veel meer pijn en
liever verdroeg ik ongemak in het sociale
dan voor mezelf niet mezelf kunnen zijn
 
ook nu wil ik dat spel niet spelen
van ‘och kijk mij’ en ‘ja hoor, het gaat goed’ als
in mij hele andere krachten leven
dat heet geen zwakte, dat heet moed

uiten

je kunt het als een zwakte zien
dat ik mijn twijfels steeds verwoord
maar ik word er ongelukkig van
als ze niet worden gehoord

je kunt het als een zwakte zien
dat ik mijn angsten openbaar
als ik mijn angsten mee blijf dragen
wordt het uiteindelijk zo zwaar

je kunt het als een zwakte zien
dat ik mijn tranen met je deel
maar al die tranen binnenhouden
is me uiteindelijk teveel

je kunt het als een zwakte zien
mijn angsten, twijfels en verdriet
maar probeer er zelf eens voor uit te komen
…
dat lukt je zonder sterk zijn niet

tot waar?

ik tel ze op
de jaren
draag er vele met me mee
totdat de last te zwaar wordt
wanneer dat is
echt geen idee

wat ik weet
is dat ze wegen
want er zit al zoveel in
al mijn lijden, al mijn vreugde
al mijn weerstand
al mijn zin

hoe langer ik moet tillen
hoe zwaarder het zal zijn
voorlopig kan ik nog wel even
maar tot waar word ik geacht te dragen?
'k kan beter maar de lichtste keuze maken
en met plezier gaan leven