deuk

er zitten deuken in mijn ziel
kleintjes maar ook hele grote
soms glijd ik onverwachts daarin
dat voelt behoorlijk klote

zo’n deuk is rond met gladde wanden
van onderop tot bovenin
uit zo’n dal naar boven kruipen
heeft -begrijpelijk- geen zin

beneden blijven lijkt geen optie
het voelt daar leeg, alleen en rot
dus vecht ik tegen mijn gevoelens
totdat dat zinloos vechten stopt

dan gaan vanzelf de tranen stromen
waarmee die deuk zich langzaam vult
dan drijf ik lijdzaam mee naar boven
waar de bevrijding zich onthult

opgang

ik woon dichtbij een zee van tranen
een baai vol golven van verdriet
waar ook ik bij tijd en wijle 
(te vaak) de mijne in vergiet
soms loop ik er mijn avondrondje
en zie de zon die zee in zinken
dan voelt de einder heel nabij
en ook de wens om te verdrinken
in die golven in die tranen
dan wil ik tot de bodem gaan
om ’s morgens na een zwarte nacht
met de zon weer hemelhoog te staan