rush

ik leef tussen de verslaafden
ze snuiven data op
met bundels tegelijk
spuiten beelden in hun aderen
die bol staan van de spanning

door hun lijven gieren prikkels
uit diepe onrust ingebracht
ze spreken wartaal
in hun commentaren
verliezen grip op het decorum

hongerend naar informatiestromen
waar het echt teveel aan onecht heeft
het onecht zomaar echt kan zijn
hallucineren ze het wereldbeeld
waarin ze doen alsof ze leven

gemis

ik heb vandaag gehuild
om het gemis van een publiek
‘k zag een intense monoloog
begeleid door prachtige muziek

ik zag ook de lege stoelen
en die pluche rode zaal
in het theater van de pixels
dichtbij, ver weg, schraal 

ik heb vandaag gehuild
ondanks het spel en de muziek
om het gemis van de beleving
om het gemis van een publiek