misschien

 de vader van mijn vader
 die ik zo zelden zag
 dat zwarte pak
 dat zie ik nog
 
 maar waar is toch zijn lach?
 
 de kerk diep in zijn binnenzak
 hij droeg hem iedere dag
 de afstand die er was
 die voel ik nog
 
 en waar is toch zijn lach?
 
 een vreemde man voor mij
 die stond op zijn gezag
 daar hij mijn opa was
 dat weet ik nog
 
 och waar is toch zijn lach?
 
 wat gaf hij aan mijn vader mee
 aan genen en gedrag
 en wat is mij daarvan gegeven
 dat zoek ik nog
 
 misschien heb ík zijn lach!
 ©FuroreHugo
 (Schrijft iedere avond een vers. Dus vers)
  ________________________________________
 Zaterdagvers: Het pad van mijn vader
 Ik ben niet mijn vader. En toch voel sterk hoe al zijn genen mij doen leven.
 Dat puzzelt én benauwt mij. Want wie ben ík dan? En wie was hij eigenlijk?
 Iedere zaterdag in 2021 schrijf ik een vers waarin ik dit onderzoek.
 52 weken lang.

opa

het crematorium gaf opa mee
bijeengeveegd in een mooi blikje
werd hij ontvangen door zijn erven

er zat niet eens een sticker op
met: “Ingrediënten: Opa”
of een datum achter THT

dat was een lastig ogenblikje
wat nu had ik werkelijk geen idee
wanneer opa zou bederven

Tekst: ©FuroreHugo
Foto: ©Marcel Kolenbrander


Iedere dag een vers.
Gevangen in verdichte taal: een gedachte, een beleving, een observatie die me deze dag aantikte.

Ik vind het erg leuk als je me volgt en zo af en toe een reactie geeft.
Vul je e-mailadres in of gebruik de ‘volg-knop’ en je ontvangt iedere dag een dagvers dagvers.


Ik sta overigens ook open voor verzoekversjes. Draag gerust een onderwerp aan ;-).