op koers

de bemanning die mijn schip bestuurt
het hart mijn kapitein
mijn brein de eerste stuurman
en mijn organen de matrozen
ze waren er toen ik het kocht
ik heb ze zelf niet gekozen
het schip, gedoopt tegen mijn zin
voer door talloos zware stormen
de bemanning houdt standvastig koers
niet God, want daar geloof ik niet meer in,
maar deze crew die heeft gemaakt
dat ik nog steeds richting bestemming ga
soms dacht ik “Help ik ga ten onder!”
en vaak ben ik op drift geraakt
maar nooit ben ik gezonken
dat is toch eigenlijk best bijzonder?

©FuroreHugo


Iedere dag een vers.
Gevangen in verdichte taal: een gedachte, een beleving, een observatie die me deze dag aantikte.

Ik vind het erg leuk als je me volgt en zo af en toe een reactie geeft.
Vul je e-mailadres in of gebruik de ‘volg-knop’ en je ontvangt iedere dag een dagvers dagvers.


Ik sta overigens ook open voor verzoekversjes. Draag gerust een onderwerp aan ;-).

Zeemanslied

Jacobus wou zo graag naar zee
Pa die wou er niet van horen
Maar ondanks dat ging hij toch mee
Een zeeman was geboren
Hij schrobde hier, hij schrobde daar
Hij schrobde alle boorden
En midden op de oceaan
Dacht hij aan vaders woorden:

refr.
De wereld bezeilen
Dat wordt al gauw dweilen
Een briesje is snel een orkaan
Niet meer te temmen
Dan moet je gaan zwemmen
Wanneer er je schip zal vergaan
Maar een zeeman die stelt zich niet aan

Ja midden op de grote zee
Toen kwam pas de ellende
En wat of Jacob ook maar dee
Steeds groter werd de bende
De mast brak af, het schip liep vol
En zakte in de golven
Het zal een ieder duidelijk zijn
’t Werd zo voorgoed bedolven

refr.
De wereld bezeilen
Dat wordt al gauw dweilen
Een briesje is snel een orkaan
Niet meer te temmen
Dan moet je gaan zwemmen
Wanneer er je schip zal vergaan
Maar een zeeman die stelt zich niet aan

Na vele dagen aangespoeld
De hoop haast opgegeven
Een rumvat als een reddingsboei
Daardoor bleef hij in leven
want na een litertje of vijf
Voer hij wel veertien knopen
Maar bij de uitroep “Land in zicht”
Heeft hij zich dood gezopen

refr.
De wereld bezeilen
Dat wordt al gauw dweilen
Een briesje is snel een orkaan
Niet meer te temmen
Dan moet je gaan zwemmen
Wanneer er je schip zal vergaan
Maar een zeeman die stelt zich niet aan


(Dit lied vond ik ergens tussen de archieven. Ik schreef het in 1987 of zo. Tijdens een workshop ‘Zeemansliedjes schrijven’ op Ramschip ‘Buffel’ in Rotterdam. Als onderdeel van mijn MBO-opleiding tot activiteitenbegeleider (🙂.) We hebben hem ook nog op muziek gezet herinner ik me. En zowaar het refrein-melodietje meandert nog door mijn hoofd!)