achteraf

 toen mijn moeder stervend was
 een lang proces
 zat daar mijn vader
 witte gangen
 witte jassen
 de kuipstoelen op een lange rij
 en hij
 
 in mij zat mij iets erg hoog
 in mijn proces
 natuurlijk ook mijn moeder
 witte gangen
 witte jassen
 mijn scheiding moest toch ook verteld
 aan hem
 
 het hoge woord het kwam er uit
 een zwaar proces
 daar bij mijn vader 
 witte gangen
 witte jassen
 ik kreeg daar honderd gulden 
 van hem
 
 ik verlangde liefde en begrip
 in mijn proces
 en arm, een och, in plaats van geld
 witte gangen
 witte jassen
 pas nu vraag ik mij knagend af wat gaf
 ik hem?

©FuroreHugo
(Schrijft iedere avond een vers. Dus vers)  
________________________________________
Zaterdagvers: Het pad van mijn vader
Ik ben niet mijn vader. En toch voel sterk hoe al zijn genen mij doen leven.
Dat puzzelt én benauwt mij. Want wie ben ík dan? En wie was hij eigenlijk?
Iedere zaterdag in 2021 schrijf ik een vers waarin ik dit onderzoek.
52 weken lang. Iedere andere weekdag staat in het teken van een ander thema.
Ik vind het fijn als je me volgt en af en toe eens reageert.

levenswens

moge mijn ouder worden
zo langzaam gaan
dat ik het zelf niet merk

dat mijn geest blijft dansen
het kind nog speelt in mij
mijn lichaam voort wil gaan

en ik niet voel dat ik al schuifel
nog niet besef dat ik vergeet
en pas die allerlaatste nacht

als ik vermoeid onder de lakens
van mijn sterfbed kruip
dat ik het dan pas weet

N-weg

mocht ik onverwacht
aan gort gereden
op een N-weg sterven
plaats geen gedenksteen
ook geen bloemstuk
in de bermen
bouw geen monument
achter de vangrail
kerf mijn naam niet
plaats geen foto
in dat gat waar
eerst nog boombast zat

laat mijn afscheid
kort en scherp zijn
wis de sporen
dump het glas
ga weer reizen
volop leven
mocht mijn sterven
jou tot pijn zijn
zet die bloemen
dan op tafel
kerf mijn naam maar
in je hart