momentum immobile

 we kunnen niet in glazen bollen zien
 hoe ons leven zal verlopen
 daar is het leven veel te grillig voor
 staan teveel keuzes open
 
 we kunnen van ons leven niet verwachten
 dat het rechtuit zal gaan
 er zijn simpelweg teveel toevalligheden
 die vorm geven aan het bestaan
 
 we kunnen echter wel de schoonheid zien
 hoe bochten juist ons pad verrijken
 door vaker stil te staan bij dat was is
 en daar dan heel goed naar te kijken

©FuroreHugo
Dinsdagthema: Verzoekvers
___________________________________
Wil je weten hoe een dichter tegen jouw wereld aankijkt? Dien een verzoek in!
Iedere dinsdag in 2021 schrijf ik een vers op verzoek.
52 weken lang. Je kunt in het reactieveld hieronder een verzoek indienen.
Ik spaar ze op en trek er wekelijks één uit. Wie weet die van jou.
Vandaag:

Op verzoek van: mezelf.
Afgelopen zondag schreef ik bij een foto van Marcel Kolenbrander (www.marcelkolenbrander.nl) een gedicht. Ik had eerst nog een ander geschreven bij dezelfde foto. Ik wil jullie het gedicht niet onthouden.

thuisles anno 2085

toen woonden ze nog in woningen 
die vensters hadden 
waar je doorheen kon kijken
als je eenzaam was keek je
naar buiten, naar knoppen in de rozenstruik
of hoe de takken van de hazelaar
de ondergaande zon aantikten
bracht Minoes, de staart omhoog,
een glimlach op hun lippen
omdat ze buiten op een blaadje jaagde
terwijl zij wachtten op wie binnenkwam

dat lijkt wel op je laptop lieverd, nu je het zegt
is het de zoekbalk die ons de troost verschaft
en ons 12G-netwerk de levende connectie
met een echte wereld ergens daarbuiten
Minoes op afroep en als we willen
een plaatje van een rozenstruik
dat moet toch mooi geweest zijn ooit
toen een woning nog een glazen venster had
die je met gordijnen uit moest zetten
wat wil je eten vanavond kind
doe jij vanavond de bestelling?

weet jij het?

en straks als ik er niet meer ben
en mijn kinderen ook niet meer
en mijn kleinkinderen staan op het randje van…
wat zien hún kinderen dan?

weet jij het?

steekt er nog een topje van de Eiffeltoren
nét boven het water uit?
heeft een gletsjer in de nieuwe IJstijd
de Burj Khalifa verpulverd in Dubai?

weet jij het?

waar wonen zij dan eigenlijk
of hebben zij de benen al genomen
met de 28e emigratievlucht naar Mars
of verder nog naar die planeet bij Proxima

weet jij het?

leven zij oneindig door
tezamen met hun ouders
en zijn er dan ook wetten
wie wel en niet mag baren?

weet jij het?

welk implantaat stuurt hen dan aan
is 666 nog steeds het stempel van de duivel
en God, heeft hij zich al geopenbaard
wie is dan de wereldpresidente?

weet jij het?

Dagvers: Iedere dag een vers naar aanleiding van het boekje “Elke dag een tekening” waarin ik dagelijks word uitgedaagd een tekenopdracht uit te voeren. Laat ik nou tekenen met woorden!
De opdracht van vandaag:

Teken hoe je denkt dat vandaag er over 300 jaar uit ziet.

Je kunt me volgen door je mailadres in te vullen in de linkerkolom van deze pagina en op de de ‘volg’ -link te klikken.

Spullen

Ik sprak vandaag een zwerver
die verloren op een koud nat bankje zat
temidden van een berg met spullen.
Ik vroeg: ”Wat draag je allemaal bij je man?”

“In die tassen van de supermarkt”, zei hij
“Daar zitten al de boodschappen
die ik van mijn ouders kreeg.
Dat ik niet deugde en een kutkind was.”

Ik telde zeven overvolle, uitpuilende tassen.
“Die bundel met dat touw erom”, zei hij
“Dat is mijn deken vol van zelfverwijt”
Ik zag de smoezelige vlekken in de wol.

“In die koffer zitten al mijn dromen”
De koffer had geen bodem meer
en was volkomen leeg
“Ik weet niet goed waar ze gebleven zijn”

“Die fles met drank is mijn geluk.
Veel te duur voor mij, maar ik moet toch wat?
Ik offer mijn maaltijden er voor op,
ze verdooft immers mijn hongergevoel”

“Dat krat”, sprak hij, “Wat een onhandig ding!
Maar ja, die zit dus vol met al mijn pech,
mijn ontslag, mijn mislukte huwelijk,
mijn schulden en het gemis van mijn drie kinderen”

“In die doos zitten mijn jeugdherinneringen
het gepest, de klappen die ik kreeg
de keren dat ik misbruikt ben en verkracht
en, oh ja, de schuld die men mij gaf.”

“En dan die winkelwagen vol met wanhoop
ik duw dat ding de hele dag maar voort.
Ben blij dat ik tenminste wat te duwen heb
en leg er iedere dag wat extra’s in.”

“En die rugzak?”, vroeg ik hem.
“Die?, die hebben onbekenden mij gegeven,
die draag ik niet vrijwillig mee, maar ach
ik ben het inmiddels zo gewend.”

“Maar kom”, zei hij, “Ik moest maar weer eens gaan”
Hij stond op en raapte alles zo goed als ’t ging
weer bij elkaar. Ik keek hem na en groette hem.
Ik merkte op dat ik maar weinig spullen had.

Dagvers: Iedere dag een vers naar aanleiding van het boekje “Elke dag een tekening” waarin ik dagelijks word uitgedaagd een tekenopdracht uit te voeren. Laat ik nou tekenen met woorden!
De opdracht van vandaag:

Teken de tas van iemand die je vandaag tegenkomt.

Je kunt me volgen door je mailadres in te vullen in de linkerkolom van deze pagina en op de de ‘volg’ -link te klikken.