zo dubbel

soms stormt het in mijn hoofd
dan cycloneren er de stofjeswolken
die mijn gevoelens reguleren
ongecontroleerd door mijn systeem

ik probeer ze net als regendruppels
wel eens op te vangen, mond open
armen wijd, handpalmen omhoog
de ogen dicht, want ik toch niet helder zien
rondjes draaiend in de wind

misschien vang ik zo wat zonnedruppels
die mijn dagen konden kleuren 
toen het geluk nog alomvattend was
ik tol en tol en tol tot ik drijfnat van de bui
mijn ogen droog de warmte nood

als mijn blik dan is ontdaan van troebelheid
hoop ik ten diepste dat er niemand is
die heeft gezien hoe zwaar dit onweer was
en hoe ik worstelde met het bestaan
en tegelijkertijd is daar die vraag
waarom er niemand is geweest die in de storm
mij vaderlijk omarmde, een schuilplaats bood
en in deze worsteling mij zag

Dagvers: Iedere dag een vers naar aanleiding van het boekje “Elke dag een tekening” waarin ik dagelijks word uitgedaagd een tekenopdracht uit te voeren. Laat ik nou tekenen met woorden!
De opdracht van vandaag:

Teken zomaar iets wat er nu in je op komt

Je kunt me volgen door je mailadres in te vullen in de linkerkolom van deze pagina en op de de ‘volg’ -link te klikken.

weggestopt

ik keek een tijdje rond
in de kelders van mijn ziel
daar waarvan ik liever niet heb
dat jij weet dat het bestaat

het was er kil
en donker
zoals te verwachten was

hoorde
plup

plup

plup


rook de schimmel
van mijn verdorven gedachten

zag er de stoffige tonnen
vol ingehouden woede
slordig op stapels
vergistend tot de bittere drank
van haat

ik struikelde 
over onuitgepakte dozen zelfrespect
(wist ik veel dat ik dat op voorraad had)

over de grond krioelde het ongedierte
van gevoelens die ik daar
had losgelaten
omdat ik ze in het licht
echt niet gebruiken kon

er woei een koude bries
langs mijn nek

in licht van het beragde raampje
zag ik de emmers 
vol met niet geplengde tranen

op de doorgezakte planken
aan de muur
de stapels onuitgesproken liefdesbetuigingen
vergeeld
vergaan
onbruikbaar nu

ach naïeveling die ik toch ben.
ik zeul dit allemaal maar mee
terwijl ik dacht het allemaal kwijt te zijn

Dagvers: Iedere dag een vers naar aanleiding van het boekje “Elke dag een tekening” waarin ik dagelijks word uitgedaagd een tekenopdracht uit te voeren. Laat ik nou tekenen met woorden!
De opdracht van vandaag:

Teken het smerigste wat je vandaag hebt gezien

Je kunt me volgen door je mailadres in te vullen in de linkerkolom van deze pagina en op de de ‘volg’ -link te klikken.

zeezicht

ik denk aan jou
en het wordt vloed
een zilte zee
bespoelt mijn wangen
dit hart van wrakhout wordt
met zand bedekt
de zon gaat onder
in verlangen

Dagvers: Iedere dag een vers naar aanleiding van het boekje “Elke dag een tekening” waarin ik dagelijks word uitgedaagd een tekenopdracht uit te voeren. Laat ik nou tekenen met woorden!
De opdracht van vandaag:

Teken het dichtsbijzijnde strand

Je kunt me volgen door je mailadres in te vullen in de linkerkolom van deze pagina en op de de ‘volg’ -link te klikken.

kijkoperatie

en ach een kind wordt ouder
wil brandweer worden of piloot
en ik, ik zou een dokter worden
zíjn al, ik was tenslotte groot

dus kreeg mijn beer een roesje van me
de pleisters en de schaar die lagen klaar
ik zei dat het geen pijn zou doen
‘Welterusten beer’, en ‘Rustig maar!’

ik knipte beer omslachtig open
zijn sleetse lijf gevuld met stro
ik haalde al dat spul naar buiten
want in zijn borst lag het cadeau

de stemband die mijn beer deed brommen
een kokertje met balg en steen
waardoor mijn beer zijn stem liet horen
zoals hij klonk, klonk er geen een

nu wist ik dus hoe hij kon brommen
en werd het tijd dat ik hem sloot
maar pleisters mochten niet meer baten
mijn allerliefste beer was dood

Dagvers: Iedere dag een vers naar aanleiding van het boekje “Elke dag een tekening” waarin ik dagelijks word uitgedaagd een tekenopdracht uit te voeren. Laat ik nou tekenen met woorden!
De opdracht van vandaag:

Teken je allereerste knuffel

Je kunt me volgen door je mailadres in te vullen in de linkerkolom van deze pagina en op de de ‘volg’ -link te klikken.

even

ik heb vandaag mijn ma gezien
dat kan niet want ze is al jaren dood
toch kwam ze even bij me zitten
en zei mijn kind wat ben je groot!

ze vroeg me: hoe is het nu op school
gaat het al beter met Nederlands en rekenen
wat vindt je leuker, gym, of speelkwartier
en lukt het al met handwerken en tekenen

ik wilde zeggen: ik ben 56 mam
je leeft niet meer, je bent verleden
maar diep in mij ontwaakte plots
dat kind van toen hier in het heden

ik huilde diep, ze sloeg haar armen om mij heen
tranen kringden vol haar decolleté
ik vind het leven stom mamma
nooit tel ik echt volledig mee

de kinderen die spelen spelletjes
terwijl ik toekijk aan de kant
en als ik doe alsof ik ergens goed in ben
val ik steeds steevast door de mand

ik voel me nergens echt veilig mam
wat is er mis met mij waarom ben ik zo stom
ze streelde zachtjes door mijn haar
kuste me en zei, draai het eens om

door jezelf steeds maar omlaag te laten halen
plaats je hen dus eigenlijk zelf altijd boven
als je dat maar vaak genoeg blijft doen
ga je automatisch in je eigen stomheid geloven

dus stop met geloven wat een ander zegt mijn kind
je bent niet stom je bent een prachtig wezen
als je nu niet ziet hoe mooi je bent
zul je dat over vijftig jaren nóg niet wezen

ik knikte want ik wist hoe gelijk ze had
in al die jaren die soms eeuwen schenen
verzuimde ik te zien hoe mooi ik ben
ik denk dat ze daarom even aan mij is verschenen


Dagvers: Iedere dag een vers naar aanleiding van het boekje “Elke dag een tekening” waarin ik dagelijks word uitgedaagd een tekenopdracht uit te voeren. Laat ik nou tekenen met woorden!
De opdracht van vandaag:

Teken je moeder en wat ze vandaag heeft gedaan

Je kunt me volgen door je mailadres in te vullen in de linkerkolom van deze pagina en op de de ‘volg’ -link te klikken.