opgang

ik woon dichtbij een zee van tranen
een baai vol golven van verdriet
waar ook ik bij tijd en wijle 
(te vaak) de mijne in vergiet
soms loop ik er mijn avondrondje
en zie de zon die zee in zinken
dan voelt de einder heel nabij
en ook de wens om te verdrinken
in die golven in die tranen
dan wil ik tot de bodem gaan
om ’s morgens na een zwarte nacht
met de zon weer hemelhoog te staan

wat is het dan?

is boosheid niet een onvermogen?
het niet kunnen bereiken van verdriet?
denk je niet?

is boosheid niet een vorm van verlangen?
een hopen op het raken van oprecht gevoel?
begrijp je wat ik bedoel?

is boosheid niet een vervormde vorm van uiten?
van een onverwerkte lang verleden pijn?
door middel van venijn?

is boosheid niet een uitreiken naar de ander?
de harde schreeuw van ZIE ME DAN?!
daar ik het zelf niet kan?

wat is het dan?
als je je boosheid niet kunt uiten
wat is het dan?

Dagvers: Iedere dag een vers naar aanleiding van het boekje “Elke dag een tekening” waarin ik dagelijks word uitgedaagd een tekenopdracht uit te voeren. Laat ik nou tekenen met woorden!
De opdracht van vandaag:

Teken waarom je vandaag boos was

Je kunt me volgen door je mailadres in te vullen in de linkerkolom van deze pagina en op de de ‘volg’ -link te klikken.

de diepte in

ik loop op zompig landschap
bij iedere stap kan ik
plotsklaps de grond in zinken
mijn gemoed is een moeras
soms sta ik er stevig op de grond 
en net zo soms kan ik erin verdrinken

de vogels kunnen vrolijk
op hun takken kwinkeleren
de zon kan helder schijnen
dat neemt niet weg dat ik 
zo nu en dan mijn evenwicht verlies
mijzelf in de diepte zie verdwijnen

er lopen meer schepsels zoals ik
ik zie ze vaak omslachtig
om hun poelen manoeuvreren 
ze showen poses als ‘niks aan de hand’
zo houden zij dan wel de voeten droog
maar ook hen lukt dat niet alle keren

waarom dragen wij die maskers toch, die poses 
tonen we de ups, verbergen we de downs
waarom laat iedereen de helft van zich verschuilen
je bent meer dan succes en geluk alleen
laat ons gewoon gezellig eens
samen een lekker potje huilen

Dagvers: Iedere dag een vers naar aanleiding van het boekje “Elke dag een tekening” waarin ik dagelijks word uitgedaagd een tekenopdracht uit te voeren. Laat ik nou tekenen met woorden!
De opdracht van vandaag:

Teken je humeur van dit moment

Je kunt me volgen door je mailadres in te vullen in de linkerkolom van deze pagina en op de de ‘volg’ -link te klikken.

zo dubbel

soms stormt het in mijn hoofd
dan cycloneren er de stofjeswolken
die mijn gevoelens reguleren
ongecontroleerd door mijn systeem

ik probeer ze net als regendruppels
wel eens op te vangen, mond open
armen wijd, handpalmen omhoog
de ogen dicht, want ik toch niet helder zien
rondjes draaiend in de wind

misschien vang ik zo wat zonnedruppels
die mijn dagen konden kleuren 
toen het geluk nog alomvattend was
ik tol en tol en tol tot ik drijfnat van de bui
mijn ogen droog de warmte nood

als mijn blik dan is ontdaan van troebelheid
hoop ik ten diepste dat er niemand is
die heeft gezien hoe zwaar dit onweer was
en hoe ik worstelde met het bestaan
en tegelijkertijd is daar die vraag
waarom er niemand is geweest die in de storm
mij vaderlijk omarmde, een schuilplaats bood
en in deze worsteling mij zag

Dagvers: Iedere dag een vers naar aanleiding van het boekje “Elke dag een tekening” waarin ik dagelijks word uitgedaagd een tekenopdracht uit te voeren. Laat ik nou tekenen met woorden!
De opdracht van vandaag:

Teken zomaar iets wat er nu in je op komt

Je kunt me volgen door je mailadres in te vullen in de linkerkolom van deze pagina en op de de ‘volg’ -link te klikken.

weggestopt

ik keek een tijdje rond
in de kelders van mijn ziel
daar waarvan ik liever niet heb
dat jij weet dat het bestaat

het was er kil
en donker
zoals te verwachten was

hoorde
plup

plup

plup


rook de schimmel
van mijn verdorven gedachten

zag er de stoffige tonnen
vol ingehouden woede
slordig op stapels
vergistend tot de bittere drank
van haat

ik struikelde 
over onuitgepakte dozen zelfrespect
(wist ik veel dat ik dat op voorraad had)

over de grond krioelde het ongedierte
van gevoelens die ik daar
had losgelaten
omdat ik ze in het licht
echt niet gebruiken kon

er woei een koude bries
langs mijn nek

in licht van het beragde raampje
zag ik de emmers 
vol met niet geplengde tranen

op de doorgezakte planken
aan de muur
de stapels onuitgesproken liefdesbetuigingen
vergeeld
vergaan
onbruikbaar nu

ach naïeveling die ik toch ben.
ik zeul dit allemaal maar mee
terwijl ik dacht het allemaal kwijt te zijn

Dagvers: Iedere dag een vers naar aanleiding van het boekje “Elke dag een tekening” waarin ik dagelijks word uitgedaagd een tekenopdracht uit te voeren. Laat ik nou tekenen met woorden!
De opdracht van vandaag:

Teken het smerigste wat je vandaag hebt gezien

Je kunt me volgen door je mailadres in te vullen in de linkerkolom van deze pagina en op de de ‘volg’ -link te klikken.