signaaltaal

 kon ik nog maar je ogen zien
 op het moment dat je me vastpakte
 voor het eerst na mijn geboorte
 tederheid?
 ontroering?
 verdriet?
 
 kon ik nog maar je mondhoeken zien
 toen je voor het eerst
 in mijn wiegje keek
 gespannen?
 ontspannen?
 glimlachend?
 
 kon ik nog maar horen wat je zei
 die eerste woorden die je sprak
 toen ik daar pas ontloken lag
 liefdevol?
 teder?
 ontroerd?
 
 het moet voor mij zoveel betekend hebben 
 maar ik heb het niet meer voor me
 toch diep in mij doet het dat nog steeds
 zichtbaar
 onhoorbaar
 voelbaar

©FuroreHugo
(Schrijft iedere avond een vers. Dus vers)  
________________________________________
Zaterdagvers: Het pad van mijn vader
Ik ben niet mijn vader. En toch voel sterk hoe al zijn genen mij doen leven.
Dat puzzelt én benauwt mij. Want wie ben ík dan? En wie was hij eigenlijk?
Iedere zaterdag in 2021 schrijf ik een vers waarin ik dit onderzoek.
52 weken lang. Iedere andere weekdag staat in het teken van een ander thema.
Ik vind het fijn als je me volgt en af en toe eens reageert.

idee

ik hang een greenscreen voor mijn verleden
en zal daar stralend voor gaan staan
ik projecteer daarop een heel mooi leven
waar alles goed en vloeiend is gegaan
dan kan ik eindelijk iedereen doen geloven
dat ik geweldig ben en helemaal niet raar
niets kan mijn geloofwaardigheid nog doven
behalve dan die rare randjes rond mijn haar

wissel

ik ken een man met een verleden
een mens met pijn en met verdriet
die heel soms even weer dat kind wil zijn
maar ja, een huilplaats heeft ie niet

ik ken een vrouw met een verleden
die vol met tranen zit en vol met pijn
die als een meisje soms wil huilen
maar niet meer weet waar ze moet zijn

nu staan ze beiden in het heden 
hebben elkaar om bij te schuilen
soms is de ene groot en de ander klein
om daarna gewoon van rol te ruilen