los

 ik zette kinderen op aarde
 ik bracht ze groot
 en liet ze los
 gaf ze als wapens mee
 wat normen en wat waarden
 voor in het grotemensenbos
 waar kansen wonen 
 en gevaren
 ik heb ze voorgeleefd
 hoe je de monsters temt
 door je niet blind op hen te staren 
 hoe je oog houdt
 voor de bloemen
 en hoe je aan de onrust went
 door steeds de liefde te benoemen
 
 daar gaan ze nu 
 ik kijk ze na
 ze zijn zo jong van jaren
 en ik besef hier dat ze al die lessen
 zelf aan den lijve gaan ervaren

huh?

ik heb me wat verslapen
zo’n jaar of dertig
maar ’t kan ook langer zijn
de wekker is niet afgegaan

ik loop hier met mijn ogen dicht 
al enkele decennia
droombeelden te vangen
in een wereld die niet de mijne is

als er dan wat in mijn netje hangt
determineer ik het
zeg ik oeeeeh en aaaah
en merk alras dat het toch anders zit

dan draai ik maar om 
en slaap onrustig verder
dagbrakend door het leven
in opperste vertwijfeling

Wanneer komt dat moment
Dat je ontwaakt en denkt verrek! Zo zit het!
Of had ik voor ik hier ter aarde kwam
Tóch zelf een wekker moeten zetten?

Dagvers: Iedere dag een vers naar aanleiding van het boekje “Elke dag een tekening” waarin ik dagelijks word uitgedaagd een tekenopdracht uit te voeren. Laat ik nou tekenen met woorden!
De opdracht van vandaag:

Teken hoe laat je wekker vandaag afging

Je kunt me volgen door je mailadres in te vullen in de linkerkolom van deze pagina en op de de ‘volg’ -link te klikken.