zwijgen is goud

we jijen en jouwen door de dag heel wat af
om te kunnen verstouwen dat we
zelf niet zo houwen van het pad
waar de ander zich zo vrij op begaf

daarom dus dat we jijen en jouwen
om ons zelf te bevrijen en zo
tussenbeien ook nog de ander
in een verdomhoek te douwen

meer ikken is milder en kan je ook steunen
te oefenen in slikken dat niet
iedereen zich wil schikken om op jouw
normen en waarden te leunen

ik wil hier maar stellen 't is beter te zwijgen 
voor je ’n oordeel gaat vellen want ik
kan je vertellen hoe pijnlijk het is om van
jij of van jou steeds maar een oordeel te krijgen

©FuroreHugo


Iedere dag een vers.
Gevangen in verdichte taal: een gedachte, een beleving, een observatie die me deze dag aantikte.

Ik vind het erg leuk als je me volgt en zo af en toe een reactie geeft.
Vul je e-mailadres in of gebruik de ‘volg-knop’ en je ontvangt iedere dag een dagvers dagvers.


Ik sta overigens ook open voor verzoekversjes. Draag gerust een onderwerp aan ;-).

Spullen

Ik sprak vandaag een zwerver
die verloren op een koud nat bankje zat
temidden van een berg met spullen.
Ik vroeg: ”Wat draag je allemaal bij je man?”

“In die tassen van de supermarkt”, zei hij
“Daar zitten al de boodschappen
die ik van mijn ouders kreeg.
Dat ik niet deugde en een kutkind was.”

Ik telde zeven overvolle, uitpuilende tassen.
“Die bundel met dat touw erom”, zei hij
“Dat is mijn deken vol van zelfverwijt”
Ik zag de smoezelige vlekken in de wol.

“In die koffer zitten al mijn dromen”
De koffer had geen bodem meer
en was volkomen leeg
“Ik weet niet goed waar ze gebleven zijn”

“Die fles met drank is mijn geluk.
Veel te duur voor mij, maar ik moet toch wat?
Ik offer mijn maaltijden er voor op,
ze verdooft immers mijn hongergevoel”

“Dat krat”, sprak hij, “Wat een onhandig ding!
Maar ja, die zit dus vol met al mijn pech,
mijn ontslag, mijn mislukte huwelijk,
mijn schulden en het gemis van mijn drie kinderen”

“In die doos zitten mijn jeugdherinneringen
het gepest, de klappen die ik kreeg
de keren dat ik misbruikt ben en verkracht
en, oh ja, de schuld die men mij gaf.”

“En dan die winkelwagen vol met wanhoop
ik duw dat ding de hele dag maar voort.
Ben blij dat ik tenminste wat te duwen heb
en leg er iedere dag wat extra’s in.”

“En die rugzak?”, vroeg ik hem.
“Die?, die hebben onbekenden mij gegeven,
die draag ik niet vrijwillig mee, maar ach
ik ben het inmiddels zo gewend.”

“Maar kom”, zei hij, “Ik moest maar weer eens gaan”
Hij stond op en raapte alles zo goed als ’t ging
weer bij elkaar. Ik keek hem na en groette hem.
Ik merkte op dat ik maar weinig spullen had.

Dagvers: Iedere dag een vers naar aanleiding van het boekje “Elke dag een tekening” waarin ik dagelijks word uitgedaagd een tekenopdracht uit te voeren. Laat ik nou tekenen met woorden!
De opdracht van vandaag:

Teken de tas van iemand die je vandaag tegenkomt.

Je kunt me volgen door je mailadres in te vullen in de linkerkolom van deze pagina en op de de ‘volg’ -link te klikken.