leespijn

natuurlijk, ik lees graag verhalen
en kan verdwijnen in een boek
maar beginnen valt me altijd moeilijk
want ik ga bij vreemden op bezoek

dan moet ik eerst mijn plek weer vinden
bij mensen die ik nog niet ken
waar ik niet goed in kan schatten
of ik wel veilig bij ze ben

en ik weet ook al waar het eindigt
door mee te gaan in hun verhalen
raak ik meer en meer aan ze gehecht   
en moet ik altijd weer die tol betalen

want bij het dichtslaan aan het einde
is er die diepe rouw en treurigheid
doordat ik zo van ze ging houden
raak ik daar steeds mijn geliefden kwijt

boezemvrienden

Ze spelen heel vaak tikkertje
Geluk en Ongeluk
daar in de speeltuin 
van mijn hoofd

(ze zijn hem om de beurt)

soms, als Geluk het zat is
dan speelt ie plots verstoppertje
en verdwijnt hij onverwacht
in de jungle van gedachten

(dat ligt daar in de buurt)

Ongeluk is steevast radeloos
slaat wanhopig aan ’t zoeken
tot hij het zwaarmoedig opgeeft 
en naar zijn bed toe gaat

(hij huurt een kamer in mijn hart)

daar vind hij meestal ook Geluk 
breed lachend op de bank
's avonds bij het tandenpoetsen
stompen ze speels hun schouders

(ze kunnen niet zonder elkaar)



zoveel

zoveel gesprekken niet gevoerd
zoveel gesprekken wel
Zoveel biertjes niet gedronken
zoveel biertjes wel
zoveel niet doorvoeld
zoveel wel
zoveel gedachten niet gedeeld
zoveel gedachten wel
zoveel vragen niet gesteld
zoveel vragen wel
zoveel niet uitgesproken naar elkaar
zoveel wel
zoveel plannen niet uitgevoerd
zoveel plannen wel
zoveel dingen niet gedaan
zoveel dingen wel
zoveel
zoveel 

naar de kelder

als je vrienden steeds alles maar in hun kelder stoppen
dat wat ze eigenlijk niet durven of niet kunnen voelen
ze keer op keer lijken te vergeten dat er die kelder is
als ze hun straatje, verkrampt, weer eens schoon staan te spoelen
als jij ziet hoe ze de deur onbewust dicht weten te houden
en met loze woorden de bloedpijn van hun angsten stelpen
als je ziet hoe ze zich daardoor van zichzelf verwijderen
moet jij je vrienden dan wel of niet naar de kelder helpen?