op haar schreden

 terwijl het buiten kilt en guurt
 de vorst haar adem over aarde stuurt
 de straten leeg zijn van verdriet
 treur ik niet, nee treur ik niet
 
 want in mij warmt het en het straalt
 het nieuws dat vast geen covers haalt
 gaat in mij rond als vuur zo vlug
 ze komt weer terug, ze komt weer terug
 
 het kleurt en viert weer in mijn hart
 er komt een einde aan het zwart
 mijn lippen lachen ondertussen
 we gaan weer kussen, we gaan weer kussen
 
 ik deur mijn woning wijd wijdopen
 en kan alleen maar blijven hopen
 dat het contact van onze lijven
 zal blijven blijven blijven blijven
©FuroreHugo
Maandagthema: Over de liefde
________________________________________
Is niet alles al geschreven over de liefde?
Niet in mijn woorden denk ik.
Waarom is liefde zo grillig? En waarom worstelt ze zo graag. Met mij bijvoorbeeld?
Iedere maandag in 2021 schrijf ik een vers waarin ik de liefde onderzoek.
52 weken lang.
Alle andere dagen van de week heb ik een ander thema.
Ik vind het leuk als je me volgt.

naseizoen

en nu de zomer 
opnieuw haar jas uitdoet
en ik ‘m aan
knisperen de herfst en ik
hand in hand met onze voeten
door de bontgekleurde straten

zo peinzen we 
onder onze natbewaaide kruinen
over wat we graag behouden willen
maar toch los zullen gaan laten

ze sombert wat 
dat is haar aard
empathisch doe ik met haar mee
tot we bij het haardvuur zitten
de warmte voelen
voor elkaar
en van het kopje jägertee 

Opgeruimd

 De kerst wordt overal weer bij elkaar geveegd
 Het feestgedruis verdwijnt voorzichtig in de doos
 Het is voor dit jaar weer genoeg geweest
 Ook nu blijkt kunstlicht niet echt eindeloos
 
 De ballen en de slingers feesten donker verder
 op zolders, in kelders, achter dakbeschot
 de ezel, wijzen, schapen en de herders
 wikkelen zich in kranten met de zoon van God
 
 de boom krijgt nu al helemaal geen water meer
 ze trekt haar stervensstuipen op de koude straat
 engelen strijken vleugels op hun flanken neer
 de wind voelt koud, de avonden zijn desolaat
 
 seizoenen brengen straks hun licht en warmte
 de zware kerklok maakt plaats voor vogelgefluit 
 natuur die viert zichzelf, da’s het charmante
 tot eind december, dan pakken wij weer uit