strijdlust

 ik heb mijn vader nooit zien vechten
terwijl die man... hij vocht voor tien
’k heb indertijd niet goed gekeken
en dus zijn vechten niet gezien

mijn vader vocht zijn eigen oorlog
met de mensen om zich heen
om in het leven overeind te blijven
en hij vocht zijn strijd alleen

nu ik zelf hier in zijn sporen wandel
en de strijd voer die hij streed
zie ik pas zijn vechttechnieken
en met welke wapens hij het deed

ik kwam net als hij in vrede
op deze wilde aardbol aan
en probeer bij alles wat niet mee zit
mijn vaders mannetje te staan

gebukt

ik stak mijn kop laatst in het zand
keek daar beneden om mij heen
en zag verrassend veel bekenden

ik voelde enkelen aan de tand
en ze zeiden een voor een
dat ze geen andere uitweg kenden

de wereld stond immers in brand
en ja waar moest je anders heen
dan te vluchten van die bende

‘k kon er niet bij met mijn verstand
al die koppen zo bijeen
hier zat pas werkelijk de ellende

natuurlijk

toen de wereld 
met een schok
tot stilstand kwam
alles na-sidderde 
door de impact
die dat gaf
stof nederdaalde,
dwarrelde toen ook
de arrogantie neer?
krabde de mensheid zich
op het achterhoofd?
daalde ze af
van haar betonnen burcht
vanwaaruit zij neerkeek
op de natuur
om te ontdekken
dat zij zelf natuur is?
en toen de wereld
langzaamaan weer 
in beweging kwam
wat is er toen 
ten goede
in de mensheid 
gaan bewegen?
haar natuur?