weerbericht

niet altijd zie je de reden van verdriet
zijn er gewoonweg tranen
een somberwolk die over trekt
een grillig weerpatroon, meer niet

laat die tranen dan maar stromen
het is een bui, het trekt voorbij
weet dat net zo onverwacht
de zon ook weer in jou kan komen

houd je innerlijk klimaat niet tegen
het is natuur, die doet wat nodig is
je ziel weet dondersgoed waar ze naar dorst
soms is dat zonneschijn soms regen

één moment

 de vrije wil zat in zijn cel
 geketend aan de muur
 stalen banden
 omklemden zijn polsen
 
 buiten floot de merel
 terwijl de zon iets uit verband
 tralies schaduwde
 op de vloer
 
 Moet en Magniet
 cipierden waakzaam
 voor de zware houten deur
 zo was hen opgedragen
 
 “Waarom staan we hier?”,
 vroeg Moet
 “Moet!”, zei Magniet
 
 “Kunnen we niet weg?”,
 vroeg Magniet
 “Magniet!” zei Moet
 
 ze keken naar elkaar 
 en naar de deur
 heel even
 stopte de merel met fluiten
 
 was de gang verlaten
 toen hij zijn lied hervatte
 knipoogde de zon
 naar de losse ketens op de vloer